Dream

Most of us are stuck in a dream world.
We're stuck in a dream world because it presses down on us.
It appears so real.
Things are happening every day.
Yet, one day you will awaken.
It's the same as awakening from your dream at night.
There is no difference.
When you awaken to the dream at night, do you have any interest in the dream?
You may for a while.
If you're into dreams, you may try to decipher what the dream means, for a little bit.
But after a while you forget all about the dream.
So it is with this world.
When a person awakens, or a person becomes liberated, they are able to see the dream, but they know they are not part of it.
They also observe everything, but they are not part of the dream.
The world no longer has any power over them, over the awakened person, the liberated person.
The world has no power whatsoever over you once you're liberated.

Robert Adams 

197 - Why Should We Do Anything? - November 5, 1992

Papaji Says

Papaji Says: "The Atman consumes you, giving you eternal existence, eternal consciousness, and eternal bliss. And nobody knows it. Everyone is searching outside through the senses. Whatever you see, wherever you see name and form, it is not true. These names and forms will never give you peace or love. Whatever you see, feel, or experience through pleasurable sense objects ultimately will leave you hungry." https://play.google.com/store/apps/details?id=com.papajidaily

नामजपाचे महत्त्व

  नामजपाचे महत्व :
मुंबईमध्ये गोंधळेकर नावाचे गृहस्थ होते त्यांचे महाराजावर प्रेम होते ते नामस्मरण करीत असत सन १९३३ मध्ये त्यांना काळपुळी झाली ,मुंबईतील एका चांगल्या डॉक्टरने त्यांचे ऑपरेशन केले,पण पाठीवर ज्या ठिकाणी कापले होते त्या ठिकाणी पुष्कळ मोठी जखम झाली होती,त्या जखमेमध्ये पु न होता ती लवकर बरी व्हावी म्हणून तिचे ड्रेसिंग डॉक्टर रोज करत ,ड्रेसिंगच्या वेळी जखम धुताना गोंधळेकराना अक्षरशः प्राणांतिक वेदना होत असत एक दिवशी त्यांनी महाराजांना प्रार्थना केली "महाराज देहाचा भोग हा भोगलाच पाहिजे हे मला कबुल आहे ,हि जखम बरी व्हायला जो वेळ लागेल तो लागुदया त्यामध्ये मी नामस्मरण करण्याचा प्रयत्न करीन,परंतु रोज ड्रेसिंगच्या वेळी ज्या प्राणांतिक वेदना मला होतात त्या इतक्या भयंकर असतात कि माझा जीव कासावीस होतो, मला आपला वेदांत नको,माझ्या या वेदना कमी करा नाहीतर माझा प्राण जाउद्या " अशी अगदी कळवळून प्रार्थना केल्यावर "काळजी करू नये ,ड्रेसिंगची वेळ आली कि नामस्मरणाला सुरवात करावी राम वेदना कमी करेल " हे उत्तर त्यांना मिळाले. दुसर्या दिवशी सकाळी डॉक्टर ड्रेसिंग साठी आले इकडे गोंधळेकरानी नामस्मरण सुरु ठेवले कौतुकाची गोष्ट अशी कि त्यादिवशी डॉक्टरने जखम धुवून टाकलेली त्यांना कळली देखील नाही पुढे आठ दिवस ड्रेसिंग होत होते पण त्यांना त्याचा अजिबात त्रास झाला नाही त्यातून बरे झाल्यावर ते लोकांना सांगत कि " आपण मनापासून नामस्मरण केले तर महाराज खात्रीने आपल्यापाशी असल्याचा अनुभव येतो ,काहीही झाले तरी आपण नाम सोडता कामा नये. . या प्रसंगावरून नामजपाचे सामर्थ्य आपल्या लक्षात येते , नामजपाने प्रारब्धाने आपल्या वाटय़ाला आलेले भोग,व दुःख सौम्य होतात. प्रारब्धाचे भोग हे कोणालाही चुकले नाहीत ते माणसाच्या देहाला व मनाला ते भोगावेच लागतात. परंतु आपले रामाशी नामरूपाने सततचे अनुसंधान असेल तर ते भोग आपल्याला जाणवत नाहीत नामाने देहाचे ममत्व कमी होते. अखंड नामाने मीपणाची जाणीव नकळत कमी होते व "मी कर्ता" हि भावना नाहीशी होते,व "राम कर्ता" हि भावना निर्माण होते,. भगवंताच्या अखंड नामस्मरणात इतके सामर्थ्य आहे. की माणसांवर असलेला दुष्कर्माचा प्रभाव कमी होऊन त्याची वृत्ती सात्त्विक बनते. व सद्विचार आणि सद्वर्तनाकडे वळते. विषयासक्त आणि चंचल, अशांत मन, शांत आणि स्थिर होते. महाराज म्हणतात, भक्तांनो, आपल्या जिभेचा उपयोग केवळ भगवंत नामासाठीच करा. कोणालाही वाईट बोलु नका, कोणाचे वाईट चिंतू नका. सत्कर्मे करा, आणि पुण्य जोडा. आपल्या वाटय़ाला जे भोग येतील ते राम नामात सदैव दंग राहून हसतहसत भोगा. नामावर पूर्ण विश्वास ठेवा. कारण नामाच्या सामर्थ्यानेच प्रारब्धातील दुखः कमी होणार आहे.

quotes

Samarthache atmacharitra

True Intimacy

Dispassionate

Nisargadatta Maharaj: I know nothing about it all and see no difference between you and me. My life is a succession of events, just like yours. Only I am detached and see the passing show as a passing show, while you stick to things and move along with them.

Questioner: What made you so dispassionate?

Nisargadatta Maharaj: Nothing in particular. It so happened that I trusted my Guru. He told me I am nothing but my self and I believed him. Trusting him, I behaved accordingly and ceased caring for what was not me, nor mine. 

~ from "I Am That", chapter 2