self pure awareness post 1

Sri Ramana Maharshi's teachings emphasize the nature of the Self (Ātman) as pure knowledge, beyond duality. Let's break this verse down:

1. True Knowledge is beyond both knowledge and ignorance of objects

• Ordinarily, we understand knowledge as knowing things (objects, concepts, facts) and ignorance as not knowing them.
• But Ramana Maharshi states that true knowledge is neither of these. It is not about knowing objects nor being ignorant of them.
• This is because all objects (including thoughts, perceptions, and concepts) belong to the realm of illusion (Māyā). They are transient and not the ultimate reality.

2. Knowledge of objects is not true knowledge

• If we consider knowledge as knowing external things, it depends on a subject (knower) and an object (known). This duality is an illusion.
• True knowledge is beyond subject-object distinctions. It is not about gathering information but realizing the ever-present Self.

3. The Self is Self-luminous

• The Self does not need another source to illuminate it; it shines by its own nature.
• Just as the sun does not need another light to make it visible, the Self does not require an external knower. It is self-evident awareness.

4. There is nothing for the Self to know and nothing else to know the Self

• The Self is pure being-consciousness. It does not gain knowledge of anything external because there is nothing apart from it.
• Likewise, there is no second entity that can "know" the Self because the Self is all there is.

5. The Self is Knowledge, not Nescience (Ignorance)

• The Self is not ignorance (nescience), as ignorance belongs to the realm of the mind, which is not the Self.
• The Self is absolute awareness, beyond the limitations of mental knowing and not-knowing.

Conclusion

This verse teaches that true knowledge is not about knowing things but realizing the Self as pure awareness. The world of objects and mental concepts is illusory, and ultimate truth lies in recognizing the ever-present, self-shining nature of one's own being.

seer life

The seer, though remaining amidst limitations, should yet be unaffected by their qualities, like space. Knowing all, he should be like one that knows not, and should wander about, unattached, like the wind. #AdiShankaracharya #AdiShankara

Sadguru Joy is our nature

Sadguru often speaks about living profoundly, not just successfully. According to him, profoundness in life does not come from achievements, but from inner awareness and conscious living.
Here are some key messages from Sadhguru about profoundness:
1. Depth Comes from Within
He says life becomes profound when you turn inward.

“The quality of your life is determined by the quality of your inner experience.”

If your inner world is peaceful and clear, your outer life automatically becomes meaningful.
2. Involvement Without Attachment
Sadhguru teaches that you should be fully involved in life — work, relationships, goals — but without emotional dependency.
Profound living means:
100% participation
0% psychological burden
3. Awareness Over Reaction
Most people react unconsciously. A profound person responds consciously.
When you act with awareness, even simple things like eating, walking, or talking become deep experiences.
4. Responsibility as Empowerment
He often says:

“Responsibility is not a burden; it is your ability to respond.”

Taking responsibility for your thoughts and emotions makes life deeper and more powerful.
5. Joy is Your Nature
According to him, profoundness is not seriousness. It is natural joy.
When you are joyful without reason, life feels vast and meaningful.
Simple Meaning in One Line:
Profoundness in life means living consciously, joyfully, and fully aware — not mechanically.
practice.

देहबुद्धीचा त्याग करावा

७ मे: देहबुद्धीचा त्याग करावा.

मानाला कारण अभिमान होय. मी मोठा, असे मनाने घेतले म्हणजे मानाची गरज लागते. हा अभिमानच भगवंताच्या आणि आपल्यामध्ये आड येतो. हा अभिमान घालवायला, गुरुआज्ञेत राहणे, त्यांना शरण जाणे आणि त्यांनी सांगितलेली साधने करणे हे उपाय आहेत. पण ही साधने निरभिमानाने झाली पाहिजेत. हा अभिमान फार सूक्ष्म असतो. मी गुरुआज्ञेत राहतो, त्यांनी सांगितलेली साधने करतो, आता माझा अभिमान गेला, हे म्हणणेसुद्धा अभिमानाचेच बोलणे होय. खरे पाहता, अभिमान बाळगण्यासारखे आपल्याजवळ आहे तरी काय ? शक्ती, की पैसा, की कीर्ती ? जगात आपल्यापेक्षा कितीतरी लोक मोठे आहेत. पण मौज अशी की, भिक्षा मागणाऱ्यालासुद्धा मोठा अभिमान असतो. “मी अमक्याच्या इथे भिक्षेला गेलो होतो, त्याने मला हट् म्हटले तेव्हापासून त्याचा उंबरठा नाही चढलो मी” असे तो म्हणतो. तेव्हा हा अभिमान आणि अपमान ही काय चीज आहे याचा शोध आपण घ्यायला पाहिजे. याला अगदी मूळ कारण देहबुद्धी. ही देहबुद्धी नाहीशी झाली पाहिजे. एखाद्या झाडाला खत घालीत गेले तर ते मरेल कसे ? मला लोकांनी बरे म्हणावे, मान द्यावा, शिव्या दिल्या तर वाईट वाटते, हे देहबुद्धीला खत घालण्यासारखे आहे. चांगले-वाईट, मान-अपमान सर्व देवाला अर्पण करावे. वस्तुत: कर्तेपणच त्याच्याकडे सोपवावे. म्हणजे त्या कृत्याचे परिणाम मनावर होऊ देऊ नयेत. व्यवहारात थोडा अभिमान लागतोच, पण तो केवळ कारणापुरता असावा. वरिष्ठाने नोकरांशी वागताना अभिमान पाहिजे, पण तो तितक्याचपुरता; त्याचा मनावर परिणाम होऊ देऊ नये. ही देहबुद्धी, हा अभिमान, जायला सद्‌गुरूचे होऊन रहावे. निदान बळजबरीने तरी ‘मी त्याचा आहे’ असे म्हणावे. सद्‌गुरू तुम्हांला नकळत तुमचा अभिमान दूर करतील.

परमार्थांत संतांचेच ऐकण्यात महत्त्व आहे. तेथे आईबापांचे का ऐकू नये ? तर ज्याचे मन त्याच्या ताब्यात आहे, ज्याचे मन स्थिर झाले आहे किंवा ज्याचे मन नेहमी भगवंतापाशी आहे, अशाचेच ऐकण्यात विशेष आहे. आपल्या देहबुद्धीची तर्‍हा मोठी विलक्षण असते. सगुणोपासना आपल्या सवयीच्या आड येते म्हणून मनुष्य ती करीत नाही; फारच सोपे म्हणून तो भगवंताचे नाम घेत नाही; आणि फुकट काय जेवायला घालायचे, म्हणून तो अन्नदान करीत नाही. असा मनुष्य फुकटच जायचा ! देहबुद्धीला ताळ्यावर आणण्यासाठी संतांच्या ग्रंथांच्या वाचनाची गरज आहे. पहाट झाली की थोडा उजेड, थोडा अंधार असतो, त्याप्रमाणे सध्या आपली स्थिती आहे; देहबुद्धीच्या अंधारात भगवंताच्या स्मरणाचा किंचित् उजेड आहे. हा देहबुद्धीचा अंधकार जाऊन पूर्ण प्रकाश दिसायला, भगवंताच्या अनुसंधानासारखा दुसरा कोणता उपाय असणार ?

१२८. मीपणाची आणि अभिमानाची पूर्णाहुती देणे हाच खरा यज्ञ होय.